Gazaneh گزنه: اشعار خوشم آمده

‏نمایش پست‌ها با برچسب اشعار خوشم آمده. نمایش همه پست‌ها

درد مرد

قدر اهل درد، صاحب درد می‌داند که چیست ... مرد صاحب درد، درد مرد می‌داند که چیست (وحشی بافقی)

حدیث مفصل

غالـباً برجـستگـی‌هــای تن ِتنـدیس‌هـا...ســالها درسینه‌های سنگ صافی خفته است (اصغرعظیمی‌مهر)

ندارم، نمی‌فهمد

انگار بابا همکلاس اولی‌هاست ... هی می‌نویسد این ندارد، آن ندارد (غلامعلی شکوهیان)

محتسب مست

هی محتسب! مستی مگر؟ بد می زنندم ... گویا به جرم مستی‌ام حد می زنندم (رضا امیرخانی)

شیخ

گشتى به چراغت همه آفاق جهان را ... اقرار كن اى شيخ، كز انسان خبرى نيست (مهدی عابدی)

عهد الست

به هست و نیست مرنجان ضمیر و خوش می‌باش ... بلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست. (حافظ)

جاودانگی

امكان جاودانه شدن در بهشت نيست ... ما زورمان به حضرت آدم نمی‌رسد! (مهدی عابدی)

راه سقوط

من شبیه یوسفم، راه سقوطم چاه نیست ... چون بیندازی مرا در چاه، بالا می‌بری (روزبه بمانی)

چرخ روزگار

چرخم نمیچرخه ولی ... چرخش میدم با یا علی (مسعود فردمنش)

ناز عزرائیل

من به مرگم راضیم اما نمی آید اجل ... گاه می باید کشیدن ناز عزرائیل را (مهدی عابدی)

حراجی

حراج کرده ام احساس خویش را مردم ... دل شکسته اگر میخرید من دارم

قاتل

عجیب واقعه ای و غریب حادثه ای ... انا اصطبرت قتیلاً و قاتلی شاکی

يا من حارت في كبرياء هويته دقائق لطائف الأوهام، وانحسرت دون إدراك عظمته خطائف أبصار الأنام، يا من عنت الوجوه لهيبته، وخضعت الرقاب لعظمته، ووجلت القلوب من خيفته، رب أنت في الدارين رجائي، جل قدسك عن ثنائي، سبحانك لا أبلغ حمدك، ولا أحصي ثنائك، أنت كما أثنيت على نفسك، وفوق ما يقول القائلون. أحمدك على تظافر نعمائك، وتكاثر آلائك، وأصلي وأسلم على خاتم أنبيائك، وأفضل أصفيائك محمد وآله المعصومين، حججك وأمنائك، ولا سيما المدخر للانتقام من أعدائك، الذي بفرجه فرج أوليائك. واللعنة الدائمة المضاعفة على أعدائهم وأعدائك.

آنچه با آن دست و پنجه روی موس می‌کشید:

سال‌ها در فضای مجازی به عنوان تنها یک خواننده، حضور فعال داشتم ولی هیچ‌گاه چیزی ننوشتم و فقط نوشته‌هایم توی گنجه‌ی کاغذهایم بود و در جعبه‌ی اسرار و مگو رازهای ذهنم تا اینکه کنت کنزاً مخفیاً أحببت أن أعرف ... شاید فشار بی‌امان زندگی مرا به نوشتن در وب واداشت، شاید هم فشار بی‌امان زندگی، به هر حال هرچه که باشد و به هر دلیل که باشد، قطعاً فشار بی‌امان زندگی مرا به نوشتن واداشته است تا خودم را در مقابل افکارم به هیچ‌کس جز همه پاسخگو ندانم؛ در لوگوی وبلاگم هم یک جمله‌ی انگلیسی نوشتم با ذکر نام نویسنده که ثابت کنم چقدر روشنفکرم، خواستم فرانسه بنویسم، گفتم شاید طاقت نکنید آن همه روشنفکری را، ولی خب فکر کنم حالا که انگلیسی نوشتم، طاقت داشته باشید این همه روشنفکری را ... آری این وبلاگ متعلق به یک آدم به غایت معمولی است که در هر بابی کوهی از جملات استفهامی دارد: استفهامی، استفهام انکاری، استفهام تأکیدی و حتی غیر استفهامی.